Nasz Patron

2011-06-02   

Krzysztof Kieślowski
reżyser, scenarzysta, ur. 27.06.1941 Warszawa, zm. 13.03.1996 Warszawa

Ojciec Krzysztofa Kieślowskiego, Roman (zmarł w 1957 r.), był inżynierem budownictwa, a matka, Barbara (zmarła w 1981 r.) - urzędniczką. Swoje dzieciństwo reżyser spędził na nieustannych przeprowadzkach. Bywało, iż w ciągu roku uczęszczał do kilku szkół. Ciągłe zmiany miejsca pobytu powodowane były zmianami sanatoriów, w których leczył się na gruźlicę jego ojciec, m. in. przebywał w Sokołowsku - uzdrowisku w pobliżu Mieroszowa. Chodził do szkoły w Mieroszowie, Sokołowsku i w Wałbrzychu oraz uczęszczał do szkoły pożarniczej we Wrocławiu. Podczas tego leczenia Roman Kieślowski zmarł i został pochowany na cmentarzu w Mieroszowie. Społeczność gimnazjum opiekuje się grobem. Po tym wydarzeniu Krzysztof Kieślowski wraz matką i siostrą wyjechali do Warszawy.

Od 1957 do 1962 r. Kieślowski uczył się w Państwowym Liceum Techniki Teatralnej w Warszawie. W czasie tych kilku lat twórca "Trzech Kolorów" zakochał się w scenie. Po latach pobyt w liceum stał się dla niego inspiracją do zrealizowania filmu "Personel" (1975). Miłość do teatru spowodowała, iż postanowił zostać reżyserem teatralnym. Na kierunek ten jednak przyjmowano tylko absolwentów innych studiów wyższych. Kieślowski postanowił więc zdawać na reżyserię filmową. Do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej i Filmowej w Łodzi dostał się dopiero za trzecim razem, w 1964 r.. W czasie przymusowej przerwy w nauce, między liceum i studiami, zajmował się nauczaniem rysunku, był referentem kulturalnym oraz garderobianym w Teatrze Polskim.

W "Filmówce" Kieślowski uczył się do 1968 r.. W tym czasie zrealizował szereg etiud fabularnych i dokumentalnych. 5 lutego 1970 r. uzyskał dyplom magistra sztuki za pracę teoretyczną napisaną pod kierunkiem Jerzego Bossaka -"Film dokumentalny a rzeczywistość" oraz za dwa filmy dokumentalne: "Zdjęcie" (1968) i "Z miasta Łodzi" (1969), zrealizowane pod opieką Kazimierza Karabasza. "Zdjęcie" jest także debiutem telewizyjnym Kieślowskiego, "Z miasta Łodzi" natomiast - jego pierwszym filmem zrealizowanym w Wytwórni Filmów Dokumentalnych w Warszawie, w której pracował od 1969 do 1983 r.. Wyreżyserował tam wiele głośnych dokumentów.

W 1971 r. Kieślowski został członkiem Stowarzyszenia Filmowców Polskich, w którym w latach 1978 - 1981 pełnił funkcję wiceprezesa. Od roku 1974 aż do śmierci, należał do Zespołu Filmowego "Tor", którego kierownikiem był najpierw Stanisław Różewicz, a od 1979 r. - Krzysztof Zanussi. W latach 70. Kieślowski rozpoczął stałą współpracę z Telewizją Polską i realizował dla niej zarówno dokumenty, jak i widowiska teatralne . W 1978 r. zadebiutował jako reżyser teatralny w Teatrze Starym w Krakowie sztuką według własnego scenariusza opartego na wcześniejszym dokumencie - "Życiorys".

W 1982 r. Hanna Krall, z którą Kieślowski współpracował przy scenariuszu filmu "Krótki dzień pracy" (1981) opartym na jej reportażu, zapoznała reżysera z prawnikiem Krzysztofem Piesiewiczem. W ten sposób rozpoczęła się ich przyjaźń oraz współpraca. Razem napisali scenariusze do wszystkich, z wyjątkiem "Siedmiu dni w tygodniu" (1988), filmów Kieślowskiego, począwszy od "Bez końca" (1985), a skończywszy na "Czerwonym" (1994) oraz niezrealizowanej trylogii "Raj, Czyściec, Piekło". "Bez końca" rozpoczęło także współpracę i przyjaźń Kieślowskiego z kompozytorem Zbigniewem Preisnerem.

Za swoją twórczość filmową Kieślowski był wielokrotnie wyróżniany. Otrzymał nagrody na festiwalach w Krakowie, Mannheim, Gdańsku, Moskwie, Cannes, Wenecji, Berlinie, San Sebastian. Jest laureatem, wśród najważniejszych, Felixa, Złotego Lwa, Srebrnego Niedźwiedzia, licznych Grand Prix, nagród FIPRESCI, nagrody im. Andrzeja Munka, nagrody "Don Kichota" (przyznanej przez Polską Federację DKF), "Drożdzy" (nagroda tygodnika "Polityka"). W 1995 r. został nominowany do Oscara za scenariusz i reżyserię "Czerwonego".

Kieślowski prowadził także działalność pedagogiczną. Wykładał reżyserię i scenopisarstwo na uczelniach filmowych zarówno w Polsce, jak i Niemczech, Szwajcarii oraz Finlandii. W 1994 r. zapowiedział, że nie będzie już realizował filmów. Zmarł w Warszawie, po operacji serca, na które cierpiał od wielu lat. Pozostawił żonę Marię oraz córkę Martę.

Imieniem Krzysztofa Kieślowskiego nazwano sporą liczbę instytucji, między innymi Wydział Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego, licea (V LO w Zielonej Górze, XXIX LO w Krakowie, XXXIV LO w Łodzi) oraz gimnazja (nr 36 w Warszawie, nr 36 w Łodzi i Publiczne Gimnazjum w Mieroszowie). W niektórych z tych szkół obchodzone są dni poświęcone patronowi. Nasza szkoła nosi imię Krzysztofa Kieślowskiego.


Filmy dokumentalne
1966 - Urząd - etiuda studencka
1968 - Zdjęcie - etiuda studencka
1969 - Z miasta Łodzi - film dyplomowy
1970 - Byłem żołnierzem
1970 - Fabryka
1971 - Przed rajdem
1972 - Refren
1972 - Robotnicy '71: nic o nas bez nas
1972 - Między Wrocławiem a Zieloną Górą - film zrealizowany na zlecenie Kopalni Miedzi w Lubinie
1972 - Podstawy BHP w kopalni miedzi - film instruktażowy zrealizowany na zlecenie Kopalni Miedzi w Lubinie
1973 - Murarz
1974 - Prześwietlenie
1974 - Pierwsza miłość - dokumentalny film TV
1975 - Życiorys - dokumentalny film inscenizowany
1976 - Klaps
1976 - Szpital
1977 - Z punktu widzenia nocnego portiera
1977 - Nie wiem
1978 - Siedem kobiet w różnym wieku
1980 - Dworzec
1980 - Gadające głowy
1988 - Siedem dni w tygodniu

Spektakle Teatru Telewizji:
1972 - Szach królowi
1976 - Dwoje na huśtawce
1979 - Kartoteka

Filmy fabularne:
1966 - Tramwaj - etiuda studencka
1967 - Koncert życzeń - etiuda studencka
1973 - Przejście podziemne - premiera w 1974 r.
1975 - Personel - premiera w 1976 r.
1976 - Blizna
1976 - Spokój - premiera w 1980 r.
1979 - Amator
1981 - Krótki dzień pracy - premiera w 1996 r.
1981 - Przypadek - premiera w 1987 r.
1984 - Bez końca - premiera w 1985 r.
1987 - Krótki film o zabijaniu - premiera w 1988 r.
1988 - Krótki film o miłości
1988 - Dekalog - 10 fabularnych filmów TV - premiera w 1989 r.
1991 - Podwójne życie Weroniki (La Double vie de Véronique)
trylogia Trzy kolory
- 1993 - Trzy kolory. Niebieski (Trois couleurs: Bleu)
- 1993 - Trzy kolory. Biały (Trois couleurs: Blanc)
- 1994 - Trzy kolory. Czerwony (Trois couleurs: Rouge)

Na podstawie jego scenariuszy (napisanych niejednokrotnie wraz z Krzysztofem Piesiewiczem) powstały filmy:
Duże zwierzę 2000 w reż. Jerzego Stuhra
Niebo (Heaven) 2002 w reż. Toma Tykwera
Piekło (L'enfer) 2005 w reż. Danisa Tanovica



Przeczytaj także:

     Pozostałe Galerie:

Ważne: nasza strona wykorzystuje pliki cookies. Używamy informacji zapisanych za pomocą cookies i podobnych technologii m.in. w celach statystycznych oraz w celu dostosowania naszego serwisu do indywidualnych potrzeb użytkownika. Mogą też stosować je współpracujące z nami firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W programie służącym do obsługi internetu można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszego serwisu bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia.